Rechtdoor is niet de snelste weg

Waar komt toch de veronderstelling vandaan dat in een bedrijf de zaken lineair verlopen? 

Iedereen weet wel dat als je van A naar B moet, een rechte lijn de korste weg is. Maar dat is niet hetzelfde als ook de snelste weg. Want het vooraf bedenken van de korste weg (b.v. haalbaarheidsonderzoeken) en het  onderweg voortdurend bewaken of je er nog op zit (b.v. stapsgewijs projectmanagement of uitvoeringe monitorsystemen), kost immens veel tijd. 

Ik pleit voor de aanpak van Indiana Jones:

  1. Formuleer zorgvuldig je einddoel. B.v. de Temple of Doom vinden of een projectopdracht.
  2. Denk goed na over je eerste stap. B.v. het eerste spoor volgen of een kickoff meeting.
  3. Zet die dan.
  4. In je volgende stappen, beweeg mee met de gebeurtenissen. Gebruik alertheid en moed i.p.v. controle.
  5. Maar verlies geen moment je einddoel én het eindtijdstip uit het oog. Daarin doe je nou juist geen water bij de wijn. Ook al zijn de moeilijkheden groter dan gedacht.

Aanvullingen uit de praktijk:

  1. Het vergt moed een einddoel neer te zetten. Zonder dat je uitvoerig hebt onderzocht of het haalbaar is. Het beste instrument hiervoor is je ziel. Daarin liggen je wilskracht en je diepe gevoel voor richting. Sterk genoeg om met alle weerstand om te kunnen gaan. Je ziel geeft een impuls. Gebruik dan je sociale/emotionele slimheid en je intelligentie om zorgvuldig aan de tekstuele formulering van het einddoel te schaven. Zodat het zo goed mogelijk de zielsimpuls verwoordt en makkelijk communiceerbaar is. Mijn stelregel hierbij is: alles wat ingewikkeld is, is niet af.
  2. De eerste stap is simpelweg de allerbelangrijkste. Ik kan exact zien welke projecten vanaf het begin energie hadden en welke een beetje la-la zijn begonnen. De eerste categorie is ook op het eind succesvol en kan onderweg heel flexibel maar gefocust bijsturen. Als je slecht begint, krijg je altijd nog wel een tweede kans maar vaak leidt het tot gezwoeg van begin tot eind. Overweeg daarom ook eens iets helemaal af te kappen en blanco opnieuw te beginnen. Dat kan heel goed zijn. Beter dan aanmodderen en schipperen.
  3. Winnen begint met beginnen! Pieker niet eindeloos over het verloop van je project maar concentreer je scherp op de eerste stap. Besteed b.v. meer voorbereidingstijd aan de kickoff bij een project. Als je het heel goed doet, hoeft het misschien wel de enige meeting van het hele project te zijn. Immers, hierin zorg voor je een groot begrip bij alle leden over het einddoel en verdeel je heel gericht de deelverantwoordelijkheden. Zodat een ieder zelfstandig aan de slag kan.
  4. Nu gaat er van alles gebeuren. Externe (markt)omstandigheden wijzigen, mensen komen in dipjes of bloeien juist enorm op, toegezegde medewerking van het hoofdkantoor komt niet, een bepaalde stap duurt veel langer dan gedacht en vooral gebeurt er van alles met de eigenaar van de oorspronkelijke doel-impuls. Dit hoort er gewoon bij en de kunst is nu om je altijd, óók bij schijnbare tegenslag en óók als je zelf in een bepaalde emotie schiet, welbewust en nuchter af te vragen: hoe kan ik dit wat nu (met mij) gebeurt, gebruiken om mijn einddoel te halen? Je vindt altijd iets als je zo’n appél op je talent doet.
  5. Hier heb ik zelf nog wel moeite mee. In die zin dat ik inhoudelijk nooit het einddoel vergeet maar wel soms vergeet te meten of we er zijn. Afmaken is een ware kunst op zich. Sterker nog, juist tegen het einde kun je alles nog verspelen, hoe goed je ook begonnen bent of hoe goed je ook bezig geweest bent. Uit eigen ervaring pleit ik er voor om in je team altijd iemand te hebben die juist de kunst van het afronden heel goed beheerst. Vraag hem of haar expliciet die rol op zich te nemen.

Geniet van de weg, speel met de omleidingen. Dan bereik je op een natuurlijke wijze je doel.